Rijk aan natuur, cultuur & een bereleuk hotel aan het meer van Ohrid. Boek vóór 23 mei. 8-daagse reis vanaf €299 voor volw & €99 voor kinderen

Voor gezinnen met kinderen is het meer van Ohrid een heerlijke vakantiebestemming. Naast indrukwekkende bergen met toppen van meer dan 2000 meter, uitgestrekte bossen, unieke nationale parken, meren en werelderfgoed is het ook nog de goedkoopste familiebestemming in Europa!

Als lezer van JM maak je nu heel voordelig kennis met de schoonheden en gastvrije bevolking van magisch Macedonië! Terwijl u lekker ligt te zonnen, spelen de kinderen in het water. De stranden zijn schoon, niet overvol en lopen heel geleidelijk af in het water. Geniet van de prachtige natuur, zon, meer, strand, gezellige terrasjes en restaurants en culturele bezienswaardigheden.

Je verblijft in Hotel Granit in Ohrid****, een echte aanrader voor gezinnen!

In juli & augustus biedt het hotel voor kinderen van vier tot en met twaalf jaar de Barkie KidsClub. Deze populaire kids club met de vrolijke beer Barkie als mascotte is bedoel voor kids van vier tot zeven (Barkie Bengels) en acht tot en met twaalf jaar (Barkie Boeven). Er is professionele Nederlandstalige begeleiding en zes dagen per week een programma boordevol sport, spel en creativiteit.

Het hotel heeft een gloednieuw zwembad en het mooiste terras van Ohrid, waar u ’s morgens heerlijk kunt ontbijten met uitzicht op het meer! Daarnaast ligt het hotel ook nog eens direct aan het strand. Het beschikt over verschillende bars, restaurants met uitstekende keuken, een speeltuin voor de kids & gratis babybedjes.

Het hotel heeft ruime familiekamers en ook driepersoonskamers voor gezinnen met 1 kind.

Prijzen:

Prijs is per persoon per arrangement, op basis van min. 2 volwassenen per kamer. Let op: de aanbiedingsprijzen zijn beperkt beschikbaar. Boek snel, want op=op! Voor prijzen op overige vertrekdata en andere reisduren klik hier

U kunt natuurlijk ook bellen met Arke 0900–8847 (15 cpm) o.v.v. De ‘JM Macedonië aanbieding’ of langsgaan bij een Arke Winkel bij u in de buurt.

Op deze reis zijn de ANVR/SGR voorwaarden van toepassing.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Slapen op een vlot
Plaats: De Heen, op de grens van Noord-Brabant en Zeeland
Prijsindicatie: vanaf € 139, -  per twee personen (twee overnachtingen)
Aantal personen: maximaal 2 tot 4 personen
Geschikte leeftijd kinderen: 8 +
Website: www.camping-raft.com
Overnachten op een vlot? Het klinkt wat primitief, maar het is een avontuur voor kinderen en het kan op vier verschillende locaties in Nederland. Bijvoorbeeld bij het dorpje De Heen, waar vijf vlotten verscholen liggen in het riet van de Steenbergse vliet. Je bereikt de vlotten met een kano. Natuurgebied de Dintelse Gorzen en in het historische centrum van Bergen op Zoom zijn dichtbij.

Slapen in een Fort
Plaats: Loosdrecht, Noord-Holland
Prijsindicatie: vanaf € 35,- op basis van twee personen
Aantal personen: maximaal 4 personen
Geschikte leeftijd kinderen: 4 +
Website: http://www.fortspion.nl/
Fort Spion maakte deel uit van de Nieuwe Hollandse Waterlinie en werd tussen 1815 en 1885 als verdedigingslinie aangelegd. De Nieuwe Hollandse Waterlinie lag tussen de Zuiderzee en de Biesbosch, maar Fort Spion is tegenwoordig een eenvoudige natuurcamping zonder zwembaden of speeltoestellen. De historische plek prikkelt de fantasie van je kind zo dat hij zich geen moment zal vervelen. Daarnaast kun je in de buurt genoeg uitstapjes ondernemen, zoals naar de strandjes in de buurt. Het is naast de camping ook mogelijk om te verblijven in de bomvrije wachtruimte. Een ruimte die vroeger fungeerde als kruit- en projectielenmagazijn.

Slapen op een eiland
Plaats: Oostelijk Flevoland
Prijsindicatie: vanaf € 170,- op basis van een 4-persoonstent (midweek)
Aantal personen: maximaal 4 tot 6 personen
Geschikte leeftijd kinderen: 8+
Website: www.campspirit.nl
Midden in het Veluwemeer, vlakbij Harderwijk, ligt een klein eilandje genaamd Kluut. Vanaf de Harderhaven kun je per boot of kano naar het eiland. Op het eiland staan verschillende indianen- en nomadententen om in te verblijven. Je kunt zelf creatief bezig zijn of meedoen met de activiteiten die worden georganiseerd. Voor een dagje uit kun je aanmeren bij de verschillende havens in de buurt van het eiland. Ook ligt de Hoge Veluwe in de buurt.

Slapen in Mongoolse yurt (nomadentent)
Plaats: Okkenbroek, Deventer, Overijssel
Prijsindicatie: vanaf € 85,- per dag op basis van twee personen (kinderen ander tarief)
Aantal personen: 4 of meer personen
Geschikte leeftijd kinderen: 4+
Website: http://www.sallandyurts.nl
Leven als een Nomade in de steppegebieden van Mongolië, maar dan dichtbij? Dat kan in Okkenbroek, waar tien Yurts speciaal zijn ingericht met originele meubelen uit Mongolië. Op het terrein bevinden zich niet alleen de nodige voorzieningen, maar ook leuke speeltoestellen en speelmaterialen voor de kinderen.Wil je meer natuur en cultuur ontdekken, dan ligt nationaal park De Sallandse Heuvelrug en de Hanzestad Deventer in de buurt.

Slapen in een huis van bewaring
Plaats: Almelo, Overijssel
Prijsindicatie: vanaf € 75,- per dag op basis van twee personen (portierkamer)
Aantal personen: maximaal 2 tot 4 personen
Geschikte leeftijd kinderen: 4+
Website: www.huisvanbewaring.nu
Een kleine zeventig jaar zaten veroordeelden hun straf hier uit. Na het sluiten werd de gevangenis gerenoveerd tot een hotel waarin alle details nog zichtbaar zijn. Het voelt alsof je in een echte gevangenis zit. Wil je een dag met ‘verlof’ dan kun je in de omgeving van Almelo heerlijk wandelen, fietsen of kanoën. Enkele bezienswaardigheden in het centrum van Almelo zijn: stadsboerderij Het Wevershuisje, de Bolletje Winkel en het Stadsmuseum Almelo.

Slapen in een tram
Plaats: Hoogwoud, Noord-Holland,
Prijsindicatie: vanaf  € 60,- per persoon per dag, inclusief ontbijt
Aantal personen: maximaal 4 personen
Geschikte leeftijd kinderen: 4+
Website: http://www.controversy.nl
Op de boerderij in Hoogwoud verblijf je niet op de hooizolder, maar in een oude gerenoveerde tram. De trams zijn afkomstig uit het Amsterdams Openbaar Vervoersmuseum en komen oorspronkelijk uit Duitsland. De trams hebben jarenlang dienst gedaan in het centrum van Amsterdam. De eigenaren van de boerderij hebben de trams gekocht en gerenoveerd tot verblijfplaats. Speciaal voor gezinnen is er de familietram waar kinderen in eigen compartimenten slapen. In de buurt bevinden zich de steden Enkhuizen, Hoorn, Zaandam en Volendam. Ook kun je er goed wandelen en fietsen.  

Slapen in een hobbitwoning
Plaats: Geversduin, Castricum,  Noord-Holland
Prijsindicatie: € 307,- op basis van 2 volwassenen en 2 kinderen per weekend
Aantal personen: maximaal 4 personen
Geschikte leeftijd kinderen: 4+
Website: http://www.kennemerduincampings.nl
In Castricum kun je verblijven in hobbitwoningen, geïnspireerd op de wereldberoemde verhalen van de Britse schrijver Tolkien, bekend van ‘In de ban van de ring’. Op de camping is er voor kinderen het belevingspad, een vlindertuin en een speciale dierenroute.Voor wandel- en fietsroutes kun je terecht in het natuurgebied achter de camping. Het gebied strekt zich uit tot aan het strand.

Slapen in een koepeltent
Plaats: Garderen, Veluwe
Prijsindicatie: vanaf  € 190, – per midweek op basis van 4 personen
Aantal personen: maximaal 4 volwassenen en 4 kinderen
Geschikte leeftijd: 4+
Website: http://www.ardoer.com
Op de Veluwe in het kleine plaatsje Garderen staan verschillende soorten ufo-achtige tenten. De koepeltenten van bijna 2,5 meter hoog zijn op verschillende niveaus geplaatst. Ze vormen samen het futuristische tentendorp. De koepels liggen in de buurt van de Hoge Veluwe voor wandel- en fietsroutes. Voor kinderen zijn er genoeg speelmogelijkheden op de camping.

Bijzondere overnachtingen Nederland weergeven op een grotere kaart

Samenstelling : Carola Gabrielle

Gratis familiepas t.w.v. € 74,-. Samen klimmen, abseilen en boogschieten

Niet alle kinderen willen drie weken aan het strand in de zon liggen. Wanneer jouw kinderen niets liever doen dan avonturen beleven en actief bezig zijn dan hebben we voor jouw gezin de ideale vakantie. Action Station van Eurocamp biedt activiteiten zoals abseilen, tokkelen, klimmen en boogschieten voor kinderen vanaf 7 jaar. Bij de activiteiten wordt natuurlijk rekening gehouden met de ervaring en fysieke gezondheid van de kinderen. Meedoen met de hele familie kan ook! De activiteiten worden begeleid door professionele instructeurs.

Action Station – vanaf 7 jaar
Omdat activiteiten zoals klimmen, tokkelen, trapezespringen, boogschieten en abseilen niet zonder gevaar zijn, staat bij de Action Station campings de veiligheid van alle deelnemers voorop. De activiteiten op de camping worden begeleid door professioneel opgeleide en ervaren instructeurs die alert zijn op alle risico’s en niet alleen de kinderen maar ook hun ouders goed in de gaten houden.

Prijsvoorbeelden campings
St. Avit Loisirs, Dordogne, Frankrijk
Accommodatie: Bungalowtent
Aankomst: 12 mei
Verblijfsduur: 3 nachten
Reissom: € 157,50 (incl. reserveringskosten en Calamiteitenfonds).

La Croix du Vieux Pont, Parijs, Frankrijk
Accommodatie: Bungalowtent
Aankomst: 12 mei
Verblijfsduur: 3 nachten
Reissom: € 202,50 (incl. reserveringskosten en Calamiteitenfonds).

Beide campings hebben nog meer gratis Eurocamp kinderclubs.

Interesse?
Boek vóór 31 mei 2012 via 033-460 27 27 met vermelding van actiecode 12J/M
Klik hier voor meer informatie over Action Station

‘Ieieieieieiekkhhh!’ Keurend kijken we omhoog. Met een vaart van 135 km per uur schieten boven ons hoofd gillende mensen voorbij, vastgeklemd in metalen stoeltjes die aan weerszijden van houten tonnetjes zijn bevestigd. Drie seconden geleden zijn ze gekatapulteerd vanaf een basisstation, vrijwillig en in volle beschikking over hun geestelijke vermogens. ‘Is dit wel leuk, jongens?’ vraag ik weifelend aan mijn twee pubers. Ik praat in een lege ruimte. Mijn zoon en dochter zijn allang weggestormd naar de wachtrij van de Furius Baco, een door psychotische apen bestuurde attractie die maniakaal grijnzend verkeerde hendels overhalen. Zoiets is het idee dat erachter zit.

Terwijl ik op mijn kinderen wacht, drentel ik rond in het sfeervolle mediterrane gedeelte van het Spaanse themapark PortAventura. Een zonovergoten dorpje met palmbomen, witgepleisterde huisjes met exotische bloembakken en tokkelende gitaren. Idyllisch. Tenminste, als ik het wanhopige gekrijs achter me negeer, dat om de paar minuten opnieuw aanzwelt. Vanaf een bankje heb ik prima zicht op het rustieke haventje, waarboven het Baco-parcours een halve cirkel draait en de tonnetjes razendsnel kantelen. Een gigantisch vangnet overspant het aangrenzende voetgangersgedeelte. Is dat een goed of een slecht teken? Er ligt een schoen in, zie ik. En verderop een slipper en een zonnebril. Een parkmedewerker werpt er een nonchalante blik op. Just another day at the office?

Goddank, daar zijn m’n kinders weer, zij het met nog naklapperende kaken. ‘Als je boven de haven over de kop gaat, kom je los van je stoel en hang je alleen nog in je beugel,’ meldt Boris stralend. ‘Dat was wel even een slikmomentje.’

Zes themazones
Sinds de opening in 1995 behoort PortAventura tot de best bezochte attractieparken van Europa. Het in Salou gelegen park bestrijkt meer dan 34.000 vierkante meter en doet qua opzet wat denken aan Disneyland. Er zijn zes thematische zones, waarin alles tot in het kleinste detail is uitgewerkt: van gebouwen, attracties, shows, horeca en kleding tot muziek, flora en souvenirs.

Zo wandel je van de Chinese cultuur naar de Far West, van Polynesia naar Mexico en van de Méditerannée naar SesamoAventura, een hartveroverend gedeelte voor de allerkleinsten. En dan is er ook nog het PortAventura Aquatic Park, met diverse spectaculaire waterattracties.

Genoeg vermaak dus voor enkele afwisselende dagen. Het is wel meegenomen als je gezinsleden er de aardigheid van inzien om zonder noemenswaardige inleiding 96 meter loodrecht omlaag te vallen (de vermaarde Hurakan Condor in het Mexicaanse gedeelte) of om zich per boot van een waterval te laten storten (Tutuki Splash in de Polynesische zone.) Want om dit soort ademstokkende ervaringen is het park wijd en zijd beroemd.

Maar ook voor jonge avonturiers valt er veel te beleven. In SesamoAventura – met een heuse miniatuurachtbaan – kom je alle populaire Sesamstraatfiguren tegen. Bovendien zijn er in elke thematische zone diverse evenementen voor kinderen tot pakweg een jaar of 7, 8. Daarna vallen ze pretparktechnisch in een soort schemergebied, waarin alleen medewerkers met meetlatten uitsluitsel geven of ze in een attractie voor de ‘ouderen’ mogen. Ben je kleiner dan de vereiste minimumlengte? Dan kom je er niet in. Oók niet met een ouder naast je. Ik ben zelden ergens geweest waar de veiligheidsregels strikter werden nageleefd dan hier. Er wordt geen enkel risico genomen, nog geen half oogje dichtgeknepen. Bewonderenswaardig is daarbij dat het personeel het vonnis steeds sympathiek weet te brengen en gefrustreerde reacties onwrikbaar vriendelijk weerlegt.

Sensationele rollercoasters
Van dat soort hindernissen heb je boven de 1.40m echter geen last meer. Op naar de Dragon Kahn in China dus, een sensationale rollercoaster met acht loopings en schroeven, die met een snelheid van 110 km per uur een paar opwindende minuten belooft. Drie dagen zijn wij nu in PortAventura en zelfs mijn doorgewinterde thrillseekers hebben hier uitsluitend rillend omheen durven lopen. Maar nu is het grote moment dan daar. We nemen warm en respectvol afscheid en ik plaats me met boek op een schaduwrijke steen. Ik lees wat af in pretparken, want ik ga nooit meer in een achtbaan. ‘Jij denkt dan zeker dat je doodgaat?’ vragen anderen vaak begripvol aan mij. Maar dat denk ik helemaal niet. Ik weet het zeker.

Amper drie kwartier later staan Boris en Belle weer voor mijn neus, overspannen van de adrenaline. ‘Ik kon niet ophouden met gillen,’ hijgt Belle. ‘Al die andere rollercoasters vind ik nu een beetje laf,’ vat haar broer zijn emoties samen.

Geestige details
Hoog tijd voor een kalmerende schietpartij in het Wilde Westen. Ook dat is iets waar ze in PortAventura in grossieren: wervelende theatershows met zang, dans en veel special effects, die in elk themagebied diverse keren per dag worden opgevoerd. Tijdgebrek is het enige waar je hier last van hebt, zelfs als je er meerdere dagen verblijft. De bedrijfsleiding komt daar overigens behulpzaam aan tegemoet, met openingstijden van tien uur ‘s morgens tot middernacht.

Het Wilde Westen wordt vertolkt door een slaperig mijnstadje, compleet met bank, saloons en postkoetsen. Cactussen gedijen, enkele doodskisten staan uitnodigend klaar. Voor reizigers die te paard gekomen zijn, wachten houten troggen om hun rossen van water en voer te kunnen voorzien.

En zo barst elk themagebied van de geestige details. Van de Chinese muur in het ‘oude’ China tot de afgodsbeelden – met een ijsje – in Polynesia.

Zelfs in het PortAventura Aquatic Park waan je je onmiddellijk in Caribische sferen. Het waterpark ligt naast het pretpark en heeft zowel een eigen als een gemeenschappelijke ingang met PortAventura. Je kunt er in reuzenluchtbanden over het water suizen, negen waterglijbanen uitproberen, een megagolfslagbad trotseren of…. nee, ik verklap niks meer. Ga zelf maar kijken in het superieur leuke PortAventura!

Waar slaap je?
PortAventura beschikt over vier hotels, die ook allemaal thematisch zijn ingericht: El Paso, Villa Mediterránea, Caribe en Gold River. Bij elk hotel zijn meerdere zwembaden. Bovendien kun je uitstekend eten in de verschillende restaurants: à la carte of in buffetvorm.

Tekst: Monique Montanus

1. Oslo-Skeikampen: 220 km, 5 uur rijden
2. Skeikampen-Kaupanger: 295 km
3. Kaupanger-Voss: 129 km
4. Voss-Vrådal: 296 km

Als we vertellen dat we twee weken naar het land van de trollen en de Vikingen gaan, springen Aram (5) en Ole (8) juichend op en neer. Met films als Wicky de Viking en Hoe tem je een draak in hun achterhoofd, kunnen ze zich wel een voorstelling maken van dit spannende nieuwe land.

Alleen al de heenreis blijkt een avontuur. We varen een halve dag en een nacht over de Noordzee, op een geweldig cruiseschip van Stena Line. Aan boord ontdekken we behalve een winkel diverse bars, een restaurant en zelfs een bioscoop. We dineren vorstelijk in het restaurant.

De volgende ochtend rijden we in Oslo van boord, richting onze eerste bestemming: Skeikampen.

1. raften in Skeikampen
Dit is de Peer Gyntstreek: bebost berggebied, met robuuste, romantische houten huizen in mosterdgele, oranjerode en grijsblauwe natuurtinten. De vakantiehuisjes in Skeikampen hebben daken van mos en gras. We slapen drie nachten in een superdeluxe ski-appartement, behorend bij Hotel Skeikampen.

Hoogtepunten: We bezoeken het Kittilbu Uitmarksmuseum over de elandjagers die hier in de ijzertijd leefden. Aram kijkt vol ontzag in de enorme kuilen in de grond rondom het museum, waarin de elandjagers hun prooien vingen. We proeven traditionele Noorse bruine kaas op pannenkoekjes in een echte bergboerderij, waar één van de boeren speciaal voor ons zijn koeienloklied zingt. En we wandelen eindeloos door een nevelig Ronja de Roversdochter-bos.

De volgende dag gaan Ole en ik raften in Nedre Heidall. Onze gids is Nina, een sympathieke, boomlange, sportieve ‘Vikingvrouw’, inclusief lange blonde vlecht. ‘Ze was echt zo mannelijk stoer, hè mama?’ zwijmelt Ole later. Nina vertelt wat je doet als je overboord slaat of een drenkeling aan boord moet trekken en vraagt ons om een strijdkreet. We verzinnen TROLLKRAFT: trollenkracht! We roepen het met onze peddels in de lucht voor iedere spannende versnelling die we induiken. De adrenaline stroomt even hard door ons bloed als het ijskoude water door de rivierbedding. Ik ben het met Ole eens: dit is ‘vet cool, kapot leuk!’

2. De gletsjers van Kaupanger
Wat mij betreft de mooiste bestemming van onze reis, dit adembenemende fjordengebied. Besneeuwde bergen, schitterende meren, bruisende rivieren, schattige dorpjes. We gaan met de ‘heen-en-weer-boot’ (Aram-taal) over het Laerdallfjord. Ole wijst op de schittering van de zon op het water: ‘Het meer is van zilver!’ We slapen twee nachten in Familiehotel Vesterlandresort in Kaupanger.

Hoogtepunten: Het is 28 graden en we staan onder een ijswand met dampende watervallen. Het is een gletsjer met de intrigerende naam Subhellebreen. (Breen=gletsjer.) Het smeltwater van de traag naar beneden glijdende, dikke ijstong vormt een woest bruisende rivier waarin grote en kleine brokken ijs drijven. Je kunt ze zo in een glas frisdrank gooien! Over gletsjers hebben we alles geleerd in het Noorse Gletsjermuseum. De indrukwekkende expositie over de aarde en milieuverontreiniging houdt de jongens de rest van de vakantie bezig. Nemen ze het thuis niet zo nauw met het lozen van een uitgekauwd kauwgompje, in dit land vindt Ole dat onbestaanbaar. ‘Ja,’ zegt Aram, ‘want dit is het land waar alle natuur vandaan komt.’

Later bezoeken we het beroemde boekwinkeldorp Fjaerland met twaalf antiquariaten, waar ik verschillende trollenboeken scoor.

3. De trollenvrouw van Voss
Veel watervallen langs bergwanden. En veeeeel tunnels. De langste is 25 kilometer! We slapen vier nachten in skiresort Voss, een chic, penthouseachtig appartement met uitzicht over het hele dal. We doen een dagje Bergen, maken mooie wandelingen en zwemmen in rivieren.

Hoogtepunt: We maken een rit met de Flåmsbana; een historisch treintje dat 800 meter omhoog de bergen in rijdt. Er is een fotostop bij een gigantische waterval waar Hulders gesignaleerd zouden zijn; trollendochters met een verraderlijk knap menselijk voorkomen die boerenzoons meelokken naar hun onderaardse holen. Als we de waterval bewonderen, stijgt er met de dampen plotseling esoterische, ijle zangmuziek op. Tot onze verbazing zien we een dromerig dansende dame in een wapperend rood gewaad bij de waterval opduiken. Ze verdwijnt achter een rots en duikt één seconde later twintig meter verderop weer op. Hoe kan dat? Ole roept: ‘Ze heeft een dubbelganger! Dat zijn toneelspeelsters!’ Aram lijkt het niet eens te horen. Dit is een trollenvrouw. Duidelijk.

4. Paardrijden in Vrådal
De laatste twee nachten logeren we in het mooiste vakantiepark tot nu toe: het Vrådal Hyttepark. We hebben een houtkachel, een terras waar we in de zon ontbijten en een speeltuin voor de deur, zodat wij af en toe zelfs aan een boek toekomen.

Hoogtepunten: Een paardrijtocht voor de heren, op twee mooie blonde Noorse dikbillen. Ole baalt dat hij niet in galop mag, maar stoer blijft het. En dan is er nog de spectaculair gevaarlijke wandeltocht over een zwarte skipiste op een berg die we bestijgen via een gondelbaan vanaf het Vradal Panorama Skicenter, waarna we wel even terug denken te wandelen. Moet je natuurlijk niet de routebordjes uit het oog verliezen. De wandeling wordt steiler en steiler, met wegrollende stenen en al. En juist als Aram besluit dat hij niet verder durft, schiet er ook nog een slang voor zijn voeten weg.

In Vrädal hadden we nog best wat dagen willen blijven. Om bij te komen, want we hebben wel erg veel ondernomen. Ole ziet dat anders. Hij vindt deze vakantie de leukste ooit, ‘omdat we elke dag iets anders spannends beleefden’. En Aram? Die wil naar Noorwegen verhuizen. ‘Dan kun je altijd spelen in de sneeuw in de bergen en zwemmen in de rivieren.’

Tekst: Manja Gruson

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Hoe anders was het deze laatste zomer! De jongens verbleven met z’n tweeën in een eigen tentje, op veilige afstand van onze caravan. Daar konden ze binnen de afgesproken grenzen helemaal hun gang gaan. Daar leerden ze dat je gemorste limonade direct moet opruimen, omdat anders de mieren er met je koekjes vandoor gaan. Wij hadden geen last van hun puinhopen en onchristelijke slaap- en waaktijden. De vakantie bleek een weldaad voor ons vieren: we zagen de kinderen vaker dan het jaar daarvoor. Ze meldden zich zelfs vrijwillig aan voor een excursie!

Latten op vakantie: de beste voorbereiding op de – uiteindelijk onherroepelijke – vakantiescheiding tussen pubers en ouders.

Exclusieve aanbieding
Camping Blue Bayou in de Langedoc-Roussillon is een heerlijke camping voor pubers. Ze kunnen er kitesurfen, relaxen op het strand en twee keer per week feesten in de disco. Ook voor ouders is er van alles te beleven; maak een tocht langs de wijnboerderijen van de Languedoc of bezoek de prachtige stad Carcassonne. Ouders en pubers verblijven op verschillende delen van dezelfde camping. Apart en toch samen: latten met het gezin!

Camping Blue Bayou
De camping is door middel van een pad verbonden met het strand. Er zijn tal van faciliteiten, zoals een zwemcomplex met glijbanen, een bar met terras, ligstoelen en parasols, een supermarkt, een bakker en wifi .

Verblijf ouders
Driekamerstacaravan (eventueel met jongere kinderen), met een woon-/slaapkamer met eethoek en volledig ingerichte keuken. Slaapkamer met tweepersoonsbed en slaapkamer met twee eenpersoonsbedden. Badkamer met douche. Apart toilet. Terras met zitje en parasol.

Verblijf pubers
Op een ander deel van de camping is een standplaats gereserveerd van circa 100 m2, met elektriciteitsaansluiting.

Niet inbegrepen:
Reserveringskosten,Toeristenbelasting( € 0,45 p.p.p.n. vanaf 13 Jaar) en kosten calamiteitenfonds

Door Marlies Wiebenga

Splats… Splats… Een tiental dolfijnen cirkelt om onze boot heen. Ze springen en duiken. Splats! Dochter Mhina steekt haar hand uit. ‘Ik kan ze bijna aanraken!’ roept ze uit als een vriendelijk dolfijnenhoofd op nog geen meter van haar opduikt.

We dobberen met acht andere toeristen in een supersnelle speedboat, een paar zeemijlen uit de kust van São Miquel, het hoofdeiland van de Azoren. Het afgelopen uur zijn we heftig door elkaar geschud toen onze rubberen boot met enorme motor over de golven stuiterde, op zoek naar walvissen en dolfijnen. We doen aan whale watching, een van de hoogtepunten van onze vakantie en dé toeristische trekpleister van de Azoren.

Negen eilanden
De Azoren zijn een groep van negen Portugese eilanden midden in de Atlantische Oceaan, zo’n 1500 kilometer uit de kust vanuit Lissabon en ongeveer drie uur vliegen van Schiphol. Wij verbleven er twee weken en werden verliefd op de eilandengroep.

Waarom? Omdat de Azoren een aantal dingen juist níet heeft: het is er niet bloedheet, er is weinig toerisme en als toerist word je niet gezien als een wandelende portemonnee.

Wat is er dan wel? Allereerst een heerlijk klimaat. Overdag gemiddeld 24 graden en altijd wel een wolkje dat af en toe voor de zon schuift.

De ideale omstandigheden voor een actieve vakantie. Het is een wandelparadijs, de natuur is prachtig, er zijn heerlijke natuurlijke zwembaden aan de kust, die vanaf diploma A en B zeer geschikt zijn voor kinderen. Je kunt er uitstekend duiken en paardrijden. De vulkanische eilanden hebben alles ineen: zeeplezier en bergen.

Walvissen spotten
Kraaak, kraaak, kraaak. De radio gaat aan, onverstaanbaar Portugees geschreeuw. ‘Sit down, back to your places,’ roept de vrouwelijke kapitein van onze boot. ‘There are whales!’ Íedereen spoedt zich naar zijn stoel. We laten de dolfijnen de dolfijnen. De boot gromt en springt vooruit, we worden in onze stoelen naar achteren gedrukt en vliegen over het water.

In de zomer trekken grote groepen walvissen langs de Azoren. Tot in de jaren tachtig van de vorige eeuw jaagde de lokale bevolking op de enorme zoogdieren. Na het verbod hierop kwam langzaam maar zeker een nieuwe toeristenindustrie op: whale watching. Net als tijdens de vroegere jacht wordt vanaf hoge plekken op het eiland de zee met sterke verrekijkers in de gaten gehouden. Zodra een walvis naar boven komt, krijgen de speedboten met toeristen de locatie door.

‘There, just in front of us!’ De kapitein wijst over de boeg van het schip. We moeten onze ogen scherp stellen, en ja, heel in de verte zien we een grijs bolletje dat af en toe duidelijk boven water komt. Onze boot vaart inmiddels stapvoets, we besluipen de walvis van achteren. ‘Dat moet vanwege de strenge regels,’ vertelt de kapitein. Zo mogen we de beesten slechts zeer langzaam naderen en niet dichter dan vijftig meter in de buurt komen. Ze mogen niet door ons van slag raken.’ Het grijze bolletje wordt inmiddels steeds groter. ‘Het is een vrouwtjespotvis,’ zegt de meegevaren natuurgids. Links van haar ontdekken we nog een jong. Moedervis spuit een straal water omhoog en dan: de prachtige walvissenstaart komt uit het water. ‘She is saying goodbye!’ zegt de natuurgids met spijt in haar stem. Een walvis laat namelijk alleen haar staart boven water zien als ze naar beneden duikt op zoek naar voedsel. En onze potvis en haar jong kunnen wel tussen de twintig minuten en tweeënhalf uur onder water blijven. De boot keert de steven en vaart richting São Miquel, in de hoop dat de uitkijkers nog meer in het vizier krijgen.

Authentieke eilanden
Twee weken zijn we op de Azoren geweest. Eerst deden we een week aan island hopping in het midden van de eilandengroep. We vlogen in een piepkleine Fokker Friendship naar Soã Jorge en voeren met de pont naar Pico en Faial. We kampeerden in twee kleine tentjes op rustige campings langs de oceaan. De tweede week zaten we in een luxe hotel op São Miquel en verkenden met een huurauto het hoofdeiland. De eilanden zijn authentiek, de bevolking is erg aardig, concluderen we na die twee weken. Nergens heeft het toerisme de boel verpest. Communicatie is soms moeilijk vanwege het Portugees, maar vaak wordt er dan iemand opgetrommeld die Engels spreekt met een Amerikaans accent. Een groot deel van de bewoners is begin vorige eeuw naar de VS geëmigreerd, zo leren we. En de succesvolle nazaten keren terug om het ouderlijk huis op te knappen. Graag vertellen ze hun levensverhaal.

We ontmoeten oprechte mensen. Neem bijvoorbeeld de paardrij-instructeur en zijn vrouw. Na afloop van de tocht nodigt hij ons bij hem thuis uit. We krijgen zelfgebakken brood met zelfgemaakte kaas en jam. De kinderen mogen de koe en de geiten melken. Trots laat hij zijn landje zien met groente, fruit, mais, graan en zelfs tabak. Hij demonstreert hoe je gedroogde tabak snijdt en er met een maisblad een sigaret van maakt. Kuchend neem ik voor het eerst sinds zestien jaar weer een trekje, en neem een slok van een door een buurman gestookte borrel.

Bijna overal in de wereld wordt er na zo’n ontmoeting verwacht dat je een fles wijn, een pot jam of een ander ambachtelijk product koopt. Hier niet. ‘Nee hoor,’ zegt de paardenman monter, ‘we hebben dit puur voor eigen gebruik. Soms ruilen we wat, het is onze uitdaging om zelfvoorzienend te zijn.’

Slapende vissen
Boem, boem, boem. We stuiteren al een minuut of tien over het water. Opeens maakt de boot een scherpe bocht en vaart een stuk langzamer. ‘Look,’ roept de natuurgids, ‘sleeping dolphins.’ De donkerblauwe dolfijnen liggen doodstil in het water en laten zich niet afschrikken door de naderende boot. ‘En daar, dat zijn pilotenwalvissen.’ Ook deze vissen drijven bewegingsloos rond. Ze zijn iets groter dan een dolfijn en hebben een bolle kop. Deze twee soorten zijn vaak bij elkaar te vinden, legt de gids uit. ‘Ze zijn nu aan het uitrusten.’

Ademloos varen we langs de tientallen slapende vissen. Na een kwartier zetten we langzaam koers naar de haven, de motor gaat weer vol open als de afstand groot genoeg is. ‘Een goede oogst,’ vindt de kapitein. ‘Twee soorten dolfijnen en twee soorten walvissen. Dat hebben we niet iedere dag.’

Tekst: Evert de Vos

We lopen als in een processie door een kloof tussen hoge rotsen. Het pad voor ons wordt verlicht door kaarsen, uit ontzag praat iedereen zacht. We zijn onderweg naar de toegangspoort naar Petra: de historische, in rotsen uitgehouwen stad. Na een uurtje komen we bij een plein. In het licht van honderden kaarsen rijst het imposante silhouet van de toegangspoort op. Mensen gaan in rijen op matten op de grond zitten. Dan klinkt het doordringende geluid van een Arabische doedelzak, even later gevolgd door het snerpende geluid van een fluit. Muziek en locatie zijn tijdloos. Het ritueel dat zich hier voltrekt had er duizend en zelfs tweeduizend jaar geleden precies zo kunnen uitzien. Boven ons hoofd schijnen de sterren. Tijdloos – dat is het woord dat voor mij de achtdaagse familiereis naar Jordanië het beste omschrijft.

Zwemmen in de Dode Zee
Drie dagen eerder landden we diep in de nacht op Amman Airport. In de ochtend, na amper vier uur slaap, trekken we de gordijnen van onze hotelkamer open en zien we voor het eerst goed waar we eigenlijk zijn beland. Onze oren hadden ‘s nachts al gemerkt dat we niet meer in Europa zijn; net toen we in bed lagen klonk uit tientallen moskeeën de oproep tot het gebed.

We hebben een drukke dag voor de boeg. De eerste stop is de berg Nebo. Met mooi en helder weer kun je in de verte de rivier de Jordaan zien, de Dode Zee en heilige plaatsen als Jeruzalem en Hebron. Maar onze eerste dag in Jordanië begint met regen en mist. Onze gids Mohammed snapt niet waarom die Hollanders daar niet blij mee zijn. In Jordanië regent het misschien vijf dagen per jaar! Híj vindt het een feest.

‘s Middags kunnen we lekker luieren in een resort aan de Dode Zee. Eerst met zijn allen in het zoute water drijven en daarna een verfrissende duik in het aangrenzende zwembad. Ook hier merken we dat we niet meer in Europa zijn. De aanblik van vier puber-meisjes in bikini zorgt voor publiek. Al snel vormt zich een groepje mannen langs de waterlijn die met hun mobieltjes foto’s proberen te maken. Later rijden we naar het Dana-natuurreservaat. We zijn onder de indruk van al het natuurschoon. Onze blijdschap wordt echter getemperd door de donkere wolken die boven het reservaat hangen – en vooral door de kleine tenten en doorweekte matrassen waarop we moeten slapen. Gelukkig hebben wíj droge slaapzakken bij ons.

Petra bij kaarslicht
De dag daarop is de lange wandeltocht door het natuurreservaat onder leiding van de plaatselijke gids Talib een onvergetelijke ervaring. Het weer is opgeklaard en we zien de strakblauwe lucht waar we zo naar hebben uitgekeken. We zijn onder de indruk van de prachtige natuur, de imposante vergezichten, én de kennis van Talib over de planten en dieren die hier leven. ‘s Middags rijden we Dana uit, op weg naar het hoogtepunt van de reis: Petra. We nemen de King’s Highway, de eeuwenoude karavaanroute waarover vroeger door kamelen specerijen en wierook werden vervoerd. Aan het eind van de dag komen we aan in Petra. In tenten slapen is leuk en avontuurlijk, maar iedereen is blij om weer een echt bed te hebben. De volgende ochtend vroeg is het stil in Petra. We lopen de lange weg naar het tempelcomplex, door de kloof tussen de hoge rotsen en zijn onder de indruk van de schoonheid. Maar die verbleekt als we de laatste bocht omgaan en eindelijk het voorportaal van Petra aanschouwen. Ergens in mijn onderbewustzijn klinkt de filmmuziek van Indiana Jones. Mohammed maant ons voort. Hij wil, voordat het te warm wordt en er te veel toeristen rondlopen, op één van de hoogste punten van Petra zijn: het hoogaltaar, dat alleen te bereiken is via een steile stenen trap. Met duizend treden. Zelfs de sportiefste mensen in de groep komen uitgeput en zwaar hijgend bij het altaar aan. Maar het uitzicht over Petra en de omgeving maakt alles goed.

Per kameel door de woestijn
De volgende ochtend bereidt iedereen zich geestelijk voor op de tocht door de woestijn Wadi Rum. We zullen er drie dagen doorbrengen, overnachtend op een oud matras onder de sterrenhemel, met beperkt water en zonder sanitaire voorzieningen. De eerste avond in de woestijn is gezellig. Eén van de pubers heeft de vorige dag een waterpijp gekocht en wil deze graag uitproberen met de andere tieners. De ouders kijken elkaar even vertwijfeld aan. Schoorvoetend geven we toe. Het is immers vakantie.

De dag daarop gaan we op jeepsafari, dwars door de woestijn. Aan het eind van de middag bereiken we het tweede kamp. De hitte, vermoeidheid en het afzien beginnen hun effect te hebben op het gemoed van de groep. Eén dag niet kunnen wassen en geen toilet is best leuk, maar twee dagen is – zeker voor de vrouwen – iets te veel. De laatste dag in de woestijn gaat de groep deels te voet en gedeeltelijk per kameel terug naar het basiskamp. Je hebt de woestijn pas echt meegemaakt als je er per kameel doorheen reist. Honderden jaren lang maakten handelaren dezelfde tocht door de Wadi Rum. Zittend op die deinende kamelenrug lijkt het opnieuw alsof de tijd stilstaat.

De volgende stop is de badplaats Aqaba, waar een hotel met zwembad en zachte bedden op ons wacht. Een beloning voor al het afzien. Helaas is de realiteit anders. Ons ‘luxe’ hotel heeft zijn mooiste jaren duidelijk ergens in de vorige eeuw beleefd. Het zwembad, waar we bijna een week naar hebben uitgekeken, is nog niet geheel gevuld en het water is groen en ijskoud. Gelukkig staan er nog een boottocht en zwemmen tussen de koraalriffen op het programma, en in de avond een gezellig etentje om de vakantie feestelijk af te sluiten.

Samen avonturen beleven
En Maxime? Die had een fantastische tijd in Jordanië. Omdat het een groepsreis was voor gezinnen met kinderen tussen 12 en 16 jaar, waren er maar kleine leeftijdsverschillen. Hierdoor klikte het snel. Het leek soms bijna alsof we met twee groepen op reis waren: eentje met volwassenen en eentje met pubers. De kinderen sliepen bij elkaar, aten met elkaar en beleefden samen avonturen in de woestijn. In de bus zaten de ouders voorin en de kinderen achterin. Zover mogelijk weg van het ouderlijk toezicht.

Terug in Nederland zei Maxime dat ze niet kon wachten tot we weer op groepsreis zouden gaan. Liefst met dezelfde groep vrienden.

Door Donato Ranzato

‘Mama, je knijpt me.’ Ik houd Leonoor (5) blijkbaar iets te stevig vast. Vijf minuten geleden heb ik haar met matje en al van het bovendek naar beneden gesleept. Het spookt op de Sumbawazee en benedendeks schommelt het minder. Metershoge golven tillen onze boot op. Voor vertrek heb ik het reddingsmateriaal geïnspecteerd. Niet veel soeps, constateerde ik toen ik de brokstukken piepschuim in de verschoten zwemvesten door mijn handen liet gaan. Maar wat kan er gebeuren op zo’n spiegelgladde blauwe zee. Nu sta ik met mijn dochter in mijn armen doodsangsten uit. Man en zoon liggen boven. Man is al een half etmaal zeeziek. Zoon (7) slaapt te diep en is te zwaar om hem het steile trappetje af te tillen. Hij kan zwemmen, stel ik mezelf gerust.

Medepassagier Moniek, ook 40 en ook moeder, heeft haar hele gezin, bestaande uit zoon Finn (7) en echtgenoot Marcel naar beneden geëvacueerd. ‘Als we dit overleven, heeft Marcel heel wat goed te maken,’ sputtert zijn echtgenote. Inschepen is duidelijk zijn idee geweest.
Wij, mijn schoonmoeder (Malang, 1942), man en ik, hebben democratischer besloten bij het verkoopkantoortje van deze vierdaagse cruise.

‘Cruise’ is een zwaar overstatement voor de tocht die wij maken van Lombok naar Flores. Er zijn weliswaar drie maaltijden per dag aan boord en we varen langs prachtige snorkelplekken en onbewoonde eilandjes met watervallen. Maar we kunnen niet kiezen wat we willen eten, vertelt de reisleider, en de sanitaire voorzieningen op de schuit – een omgebouwde houten vissersboot – zijn beperkt tot een hurk-wc op de achterplecht met uitzicht op het wateroppervlak. En dat rijmt lastig met een van de regels op de boot: schoenen uittrekken voor het aan boord gaan. Genoeg ingrediënten dus voor het aanwakkeren van latente water- en smetvrees en de altijd aanwezige angst dat je kinderen iets heel ergs overkomen, bijvoorbeeld overboord slaan.

Een makkie
Tot nu toe was onze reis van bijna zes weken door Indonesië een makkie geweest. We ‘deden’ Java: Yogyakarta, de Borobudur en de beklimming van de Bromo-vulkaan. En met dank aan mijn meereizende schoonmoeder konden we dat laatste zonder de kinderen doen. We werden niet ziek, de treinen reden op tijd en niemand lichtte ons noemenswaardig op. We tartten het lot ook niet. We bleven een weekje in een door Nederlanders gerund resort in Noord-Bali, De plek om dolfijnen te spotten en we bezochten het toeristische maar toch heel bijzondere ‘eat-pray-love’- stadje Ubud. En we zwommen met schildpadden in de tropische verrassing die Gili Air heet, een groep eilandjes voor de westkust van Lombok.

Mini-snorkelen
Als de zon opkomt, word ik rustiger en het weer ook. Ik leg een dekentje over Leonoor en kijk hoe de zon verder klimt en warmer wordt. Ik glimlach naar de Duitse backpacker die zich het langst ophield op het dek, zich met de ene hand vasthoudend aan de boot en de andere aan steeds een nieuwe halve liter Bintang. Hij heeft zijn eerste sigaret alweer opgestoken.
De boot stopt. Eindelijk dat stampende geluid van die dieselmotor uit. Stoppen betekent ook zwemmen, zo hebben we de afgelopen paar dagen geleerd. Marcel heeft er al een rondje opzitten om het mini-eiland. ‘Ik heb een manta gezien,’ roept hij enthousiast. De zeldzame rog met een spanwijdte van enkele meters blijkt alweer gevlogen. ‘Het is hier ook zooo mooi.’ Dat moet ik zien. Leonoor, inmiddels wakker, wil ook. Ze krijgt haar – minimaat – duikmasker op en zwembandjes om. Ik neem haar bij de hand en zij wijst mij een voor een de visjes aan. Dat doen we de hele vakantie al zo. De adrenaline vloeit mijn lijf uit. We hebben al vier prachtige snorkelplekken gezien, maar deze is inderdaad de waanzinnigste, meest ongerepte. Jan, Leonoors broer, vindt het snorkelen maar niks, maar van de drie meter hoge boeg van de boot springen vindt hij des te leuker.

En wie hem vraagt wat het hoogtepunt was van deze reis, krijgt als antwoord: de Komodo-varanen. Nare beesten zijn het. Ze bijten, je krijgt bloedvergiftiging en daarna volgen ze je tot je dood neervalt. Toch kun je ze goed bekijken. Ze zijn nogal blind, maar alles wat binnen twee meter van hun gezichtsveld is, wordt trefzeker aangevallen. Zoon vindt het fascinerend, vooral het feit dat Komodo’s alleen voorkomen op de Komodo-eilanden en dat hij daar dan is geweest. En ook op het eiland Rinca – voegt hij er altijd wijsneuzerig aan toe.

De bemanning van onze Indonesische viskotter scoort dan niet zo goed op veiligheid, kindvriendelijk zijn ze wel. Zo bewaren de koks, die met heel beperkte middelen toch drie keer per dag een best smakelijk maaltijd in elkaar toveren, met liefde een banaantje voor Leonoor, die wat minder gecharmeerd is van de kookkunsten. Ze geven de kinderen een kans een lijntje uit te gooien en te vissen, en ze mogen af en toe om beurten sturen. Over het opladen van spelcomputers en iPods voor de stille uurtjes doen ze ook niet moeilijk.

Frisse lakens
Hoewel een deel van de passagiers onder de 25 is en waarschijnlijk helemaal niet geïnteresseerd in kinderen, gaat het toch allemaal prima samen op de 18 meter die het schip meet. Je zou verwachten dat het feesten tot in de late uurtjes doorgaat, gezien de zes dozen met halve liters Bintang. Maar iedereen ligt om halftien op een oor en staat met de zon weer op.

Het zijn eerder de veertigplussers die het harde gelag betalen. Drie dagen niet kunnen zitten op een stoel wreekt de rug en slapen op een matje tussen naar diesel ruikende dekens en de belabberde sanitaire hygiëne maken het verlangen naar een hotelbed met frisse lakens wel heel groot. Zodra er land in zicht is, belt echtgenoot naar dat ene fijne boutiquehotel uit de Lonely Planet in Lubuan Bagio Labuan Bajo, de havenstad van Flores.

Het hotel blijkt bovendien het terras te delen met een door Italianen gedreven pizza- en pastarestaurant. Maar het allerlekkerste is de douche, na vier dagen alleen baden in zout water. We spoelen het zoute water en de diesellucht van ons af. Leonoor blijft een uur op de wc zitten. Die bleek zich drie dagen te hebben ingehouden. Ook poepen was nog nooit zo lekker.

Naar Flores, en weer terug
De Lombok-Flores bootreis van vier dagen doet behalve de Komodo- en Rinca-eilanden ook een aantal kleinere, onbewoonde eilandjes aan. Je krijgt onderdak, vier bemanningsleden en een reisleider voor 179 dollar per persoon, voor kinderen betaal je de helft.

De boten (18 meter lang, 3,5 meter breed) varen gedrieën op, wat een iets veiliger gevoel geeft. Een krap etmaal varen ze langs het eiland Sumbawa. Aangekomen in Labuan Bajo kunnen passagiers ervoor kiezen om over Sumbawa weer terug te gaan naar Lombok. Ze kunnen ook reizen – over land – door Flores of meteen een vlucht terugpakken naar Bali. Wij huurden een auto met chauffeur om over het eiland te trekken. Ben je met een gezin, dan is dat bijna net zo duur als vier of vijf bustickets.

De enige weg is de Trans Flores Highway. Stel je daar niet te veel bij voor. De weg is tweebaans en op sommige plekken slecht onderhouden, waardoor de maximumsnelheid nooit boven de vijftig kilometer uitkomt. Zo’n trip over Flores duurt vijf dagen en voert langs dorpjes van het Ngada-volk en ten slotte de drie prachtige gekleurde vulkaanmeren van Kelimutu.
Wij pakken uiteindelijk in Ende (Oost-Flores) het vliegtuig terug naar Jakarta.

Website: www.lombokoutdoors.com

Door Martine de Vente

Huisjes en appartementen in kindvriendelijk La Molineta met 5 tot 10% korting. Prijzen vanaf € 332,50 per appartement

La Molineta is een geweldige locatie voor een droomvakantie in Andalusië. U verblijft midden in de overweldigende natuur van park Sierra de las Nieves. De kust met plaatsen als Marbella en Malaga ligt op rijafstand.

Het complex
La Molineta bestaat uit huizen en appartementen voor 1 tot 6 personen. Het vakantiecomplex is zeer geschikt voor ouders met jonge kinderen. Op het vier hectare grote terrein beschikt u over een zwembad, een speeltuin met trampoline en vooral veel natuurschoon. La Molineta heeft ook een appartement dat geschikt is voor rolstoelgebruikers. Uiteraard beschikt het complex over wifi. De Nederlandse Bianca Popelier runt het vakantiecomplex samen met haar Roemeense partner. Zij zorgen ervoor dat u zich thuis voelt.

De omgeving
Vakantiecomplex La Molineta ligt in het binnenland van Malaga, aan de voet van natuurpark Sierra de las Nieves. In het gebied ziet u veel verschillende vogelsoorten. In de beek op het terrein komen ook veel andere dieren voor. U kijkt uit op de reusachtige bergen.
Binnen een half uur rijdt u naar de Costa del Sol. In het bruisende Marbella kunt u heerlijk winkelen, prima aan het strand liggen of flaneren door de jetset-straten. Zowel in de zomer als in de milde winter is in de regio van alles te doen. Ook excursies naar bijvoorbeeld Ronda, Granada, Gibraltar en Cordoba zijn vanaf La Molineta mogelijk.

Activiteiten
La Molineta zelf organiseert ook activiteiten om uw vakantie nog specialer te maken. Uiteraard is dit op vrijblijvende basis. Er zijn speciale kinderactiviteiten en iedereen kan aanschuiven voor een lekkere maaltijd. U maakt zo nog beter kennis met de cultuur in Andalusië. Dankzij een samenwerking met een even verderop gelegen manege, biedt La Molineta ook paardrijden aan. U kunt meedoen aan een dagje paardrijden, maar ook een complete week is mogelijk. La Molineta organiseert daarnaast yogaweken. Vraag naar de mogelijkheden.

Informatie en boeken: www.lamolinetacasasrurales.com (Vermeld ‘J/M aanbieding’)