Huttentrektocht in de Dolomieten

Goed eten, spannende routes en een prachtige stad als Venetië vlakbij. Bij een huttentrektocht in de Dolomieten komt het hele gezin aan z’n trekken.

Vol bewondering kijken we naar het lichtgroene meer. Dit is het startpunt van onze tocht op de Höhenweg 1, volgens veel wandelgidsjes een van de mooiste huttentochten in Europa.
De Pragser Wildsee ligt op 1494 meter en we zijn er met de auto heengereden. Heerlijk – 1500 hoogte die we zonder inspanning cadeau krijgen. We gaan een ‘lijnwandeling’ maken en zullen na afloop de bus moeten nemen om de auto weer op te halen.
Toch wacht ons een zware tocht voor een eerste dag, we stijgen 900 meter naar de Seekofelhütte. Het pad stijgt eerst geleidelijk maar wordt allengs stijler, op het laatst klauteren we met zweet op ons hoofd over een veld met rotsen naar de pas.

Het is altijd grappig om te zien dat de kinderen – 14 en 11 – het juist leuk vinden als ze zich moeten inspannen. Bij slome zandpaden lopen ze achter ons te mopperen. De rugzak doet pijn, de schoenen zitten net niet lekker, het is sáái, wanneer houden we een pauze? Maar nu we van rots naar rots moeten springen, zijn ze ver voor ons uit en hebben ze samen de grootste pret.
Na de pas is het nog maar een klein stukje dalen, en daar ligt tot opluchting van de ouders de Seekofelhütte. Het is een berghut zoals een berghut hoort te zijn. Een karakteristiek stenen gebouw, prachtig uitzicht en een waardin die ons met een drankje welkom heet. Ze somt ons driegangen menu van die avond op en laat ons de kamer met stapelbedden zien.

De Italiaanse berghutten hebben vrijwel allemaal één voordeel: het eten is er bijna altijd goed. In Oostenrijk en Zwitserland komen de schnitzel en braadworst je soms de neus uit.
Vroeg zoeken we onze slaapplekken op. Uit de eetruimte klinkt gitaarmuziek en gezang, maar we zijn te moe om ons er gezellig bij te voegen.

De volgende dag hebben we het gelukkig een stukje makkelijker. Na vijf uur wandelen, 600 meter stijgen en bijna 900 meter dalen, bereiken we de Fanes Hütte, eigenlijk een klein berghotel. De tocht was prachtig, met indrukwekkende bergwanden, prachtige meertjes en klaterende beekjes.

De kinderen huppelen naar beneden en wij volgen wat moeizamer. Met ruim 18 kilo bagage in je rugzak, beginnen de knieën na verloop van tijd aardig te protesteren.
Uit ons raam kunnen we de route van morgen al zien liggen. Een weg die ons ruim duizend meter naar boven zal voeren.

‘Moeten we hier echt naar beneden?’ Dochter Mhina kijkt me een beetje angstig aan. We houden even pauze op de pas Forcella del Lago. Het waait hard, zoals op bijna elke pas, dus lang zullen we niet wachten. Diep beneden zien we een aanlokkelijk azuurblauw meertje liggen. De weg ernaartoe lijkt loodrecht naar beneden te lopen.

Eenmaal begonnen valt het reuze mee. De haarspeldbochten zorgen voor genoeg vertraging en op veel plekken kun je je vasthouden. We gaan steeds harder lopen, het meertje lokt. Eenmaal beneden gooien we de rugzakken af, schieten de badkleding aan en springen in het water.

Opgefrist beginnen we aan de klim naar de Rifugio Lagazuoi. We komen langs de loopgraven en bunkers van de Eerste Wereldoorlog die hier van 1915 en 1918 woedde. Oostenrijkse Kaiserjäger en Italiaanse Alpini vochten hier om elke meter berg. Duizenden bergsoldaten vonden de dood. De Italianen behoorden aan het eind van de oorlog tot de winnende partijen en daardoor behoort het Duits sprekende Zuid-Tirol tot Italië. De restanten van een verwoede strijd vormen een waarachtig anti-oorlogsmonument.

Op de slaapzaal stinkt het vreselijk naar zweetvoeten. Het is druk en het eten is er matig. Rifugio Lagazuoi vormt na de inspannende tocht in meerdere opzichten een teleurstelling. We zitten duidelijk in het hoogseizoen. Het geweldige uitzicht en de enorme sterrenhemel vergoeden de ongemakken. Bij de schemering hangen de wolken tussen de bergpunten in.

De volgende dag nemen we lekker lui de lift naar beneden en starten met de klim naar Rifugio Nuvolau. Een geweldige tocht, met mooie uitzichten op de puntige Dolomietenpieken. Van ver zien we de hut boven op de bergpunt liggen. Dit is een van de mooiste gelegen berghutten ter wereld, belooft het gidsje niet geheel ten onrechte. Onze verwachtingen worden echter getemperd door de Tiroler discomuziek die steeds luider van de berg afkomt. Bovenop blijkt een heuse bratwürst-disco aan de gang te zijn.

Met het vallen van de avond wordt het gelukkig rustiger. Het personeel is echter nog zo gestresst van alle drukte, dat de sfeer nooit echt ontspannen wordt.

Midden in de nacht wacht ons de volgende teleurstelling. Dochter Mhina moet overgeven en heeft koorts. De volgende ochtend is ze nauwelijks opgeknapt. Nog een dag blijven op deze gekmakende apenrots is echter geen alternatief. We besluiten langzaam aan de afdaling te beginnen.

Na een uurtje komen we langs Rifugio Scoiattoli alle Cinque. Hier is het veel rustiger. We hadden gistermiddag ondanks onze reservering hiernaartoe moeten lopen, constateren we. We maken een plan voor de rest van de dag: gezamenlijk wandelen we naar de lift en dan gaat Christa met de zieke Mhina naar beneden. Ze nemen daar de 4-wheeldrive taxi die we telefonisch besteld hebben en rijden naar de volgende hut. Tijmen en ik leggen de route lopend af.

Om een uur of vier komen we aan. De berghut ligt naast een mooi meertje, Christa zit op een bankje in de zon, Mhina ligt onder een deken met het hoofd op haar schoot. Hier is het weer idyllisch, zoals een bergvakantie hoort te zijn.

Bij het ontbijt houden we familieberaad: gaan we door of breken we de huttentocht af en rijden we naar Venetië? Er staat een tocht van 6,5 uur op het programma, ruim 900 meter stijgen, 1200 dalen. Mhina’s gezicht betrekt als ze dit hoort en we hakken snel de knoop door; het is wel vakantie, geen aangenomen werk. Het wordt Venetië! Ontspannen dalen we af, halverwege stuiten we bij een visvijver nog op een heerlijk restaurant en nemen de bus naar de auto. Venetië here we come!

Conclusie
We hebben bijna een week heerlijk gelopen. Deze route in de Dolomieten is met kinderen heel goed te doen, ook voor onervaren lopers. Hij is afwisselend, met prachtige natuur, veel beekjes en meren, en nooit eng. Wel moeten alle deelnemers een redelijke conditie hebben. In het hoogseizoen kan het bij de hutten soms erg druk zijn. Op de routes zelf valt het echter reuze mee. Als je het zelf organiseert, moet je in het hoogseizoen de hutten van tevoren reserveren.

Gebruikte kaarten en gidsen
(voor de hele route)

• Carta Topografica, Tabacco 03, 024, 025 en 031
• Dolomieten Höhenwege 1-3, Rother Wandreführer

Aanbieding: Italië – Dolomieten met de kids, 8 dagen
Als je geen tijd en zin hebt om de hutten zelf te reserveren en je vindt het ook nog lekker dat je bagage wordt vervoerd, dan kan ik deze reis aanbevelen:
Italië – Dolomieten met de kids, 8 dagen
Huttentocht met zicht op de mooiste bergtoppen van de Alpen, gezinsvakantie langs berghutten
Dat is nog eens ‘cool’: spannende tochten maken langs ruige en steile bergpieken. Over richels en graten, langs verdwijngaten en kalkwanden, door groene dalen en ijskoude bergstroompjes. Hoog in de bergen eten en overnachten in twee uitstekende en bovenal gezellige berghutten. Ontdek tijdens deze huttentocht met het gezin deze mooiste streek van de Alpen, waar Oostenrijkse degelijkheid verrassend samengaat met Italiaanse charme.

Door Evert de Vos